ΤΟ ΦΥΛΟ ΤΗΣ ΓΕΥΣΗΣ

Τα παιδικά μου Χριστούγεννα στην Καισαριανή την δεκαετία του ‘60 υπάρχουν ακόμα στην μνήμη μου όχι γιά όλες τις φεστιβαλικές ιδιαιτερότητες που εμπεριέχονται στην μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου, ούτε για το γεγονός ότι η μεγαλοσύνη μιάς τέτοιας γιορτής ήταν ότι κοντυνότερο σε παραμύθι θα μπορούσε να καταγράψει ένα παιδικό μυαλό. Απλούστατα την μέρα εκείνη, κάθε χρονιά επαναλαμβανόμενο με ωρολογιακή συνέπεια, στην σημειολογία της γεωγραφίας του σπιτιού μας συνέβαινε το εξής εκπληκτικό σκηνικό. Ανήμερα πολύ πρωί, όταν τα παιδιά κοιμόμασταν ακόμη, ο πατέρας μου θα καταλάμβανε την κουζίνα και θα μαγείρευε για όλη την οικογένεια, ένα πιάτο, -τσιγαριστό χοιρινό με τραχανά και τομάτα-, το οποίο θα τρώγαμε πολύ νωρίς το μεσημέρι, πρίν στηθεί το κεντρικό τραπέζι με την γαλοπούλα και τα υπόλοιπα.
Κάτι μαγικό διαπερνούσε εκείνο το πιάτο. Η γεύση του ξεπερνούσε τα πεπερασμένα της μητρικής μαγειρικής, όπου η ψυχή είναι το κεντρικό στοιχείο, και η επίγευσή του είχε κάτι απο εξουσία παρόμοια με αυτή που ο ίδιος επέδειχνε μιά φορά το χρόνο με την εισβολή του στην κουζίνα, το μοναδικό ίσως χώρο στις μεταπολεμικές κοινωνίες όπου το γυναικείο ήταν το κεντρικό στοιχείο της δύναμης. Το δραματικότερο όμως συστατικό όλης αυτής της διαδικασίας ήταν το γεγονός ότι το πιάτο που μαγείρευε και καλή γεύση είχε και εισήγαγε στην οικογένεια το μικρόβιο της έντεχνης μαγειρικής, δηλαδή της αντρικής μαγειρικής. Παραδοσιακά υλικά που έβγαζαν και λίγο βαρβατίλα, προετοιμασμένα σε «ρισκέ» μαγειρικό περιβάλλον με πολύ μικρούς μαγειρικούς χρόνους και πολύ ψηλές θερμοκρασίες, που πρέπει να ομολογήσω πώς ήταν και λίγο εκφοβιστικές. Η σύγκρουση στο μυαλό μου κάθε Χριστούγεννα , κάθε χρόνο ήταν συναρπαστική. Οι επιλογές ενός ολόκληρου χρόνου απο την μητέρα μου να αναιρούνται μέσα σε δευτερόλεπτα απο την ανδρική παρουσία. Το στόμα απο όργανο ομιλίας και γεύσης-φαγητού να μετατρέπεται σε όργανο απόλαυσης μέσα απο το αρσενικό με πρακτικές που θύμιζαν βιασμό.
Πάντα μου θεωρούσα ότι αυτή η διαδικασία είναι ένας απο τους κεντρικούς μηχανισμούς δημιουργίας ενοχικών διαθέσεων στον άντρα σε σχέση με την γεωγραφία του σπιτιού του. Η κουζίνα ήταν “off limits” καθώς και όλες οι διαδικασίες που αφορούσαν τόσο το επιτηδευμένο φαγητό, όσο και το κομμάτι της καθημερινής διατροφής. Τα πρόσκαιρα περάσματα απο την κουζίνα για κάθε νεαρό άνδρα εξαναγκαστικά περνούσαν στην σφαίρα του feminine/masculine ισως περισσότερο απο κάθε τι άλλο σε αυτή την ηλικία. Η γυναικεία σχέση με το φαγητό αφορά την αναπαραγωγή της οικογένειας, η ανδρική την απόλαυση. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που η διχοτομία feminine/masculine γίνεται απο μόνη της και ταξική αντίθεση όταν κάποιος δεί πιό προσεκτικά τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η γυναικεία μαγειρική σε επίπεδο συνταγών στα αντίστοιχα περιοδικά, και η ανδρική στα αντίστοιχα των ανδρών. Στα ανδρικά περιοδικά το κόστος μιας συνταγής είναι δευτερέυον. Κάθε μέρα γιορτή. Σαμπάνια, χαβιάρι, οστρακοειδή, βουβάλια, άλογα ακόμα και μυθικά ζώα. Στις συνταγές που αναφέρονται σε γυναίκες το κόστος είναι καθοριστικό στοιχείο καθώς επίσης και η υγεία αυτών που θα γευτούν τις συνταγές. Η γεύση στις ανδρικές συνταγές είναι πάντα με απώτερο σκοπό την σεξουαλική απόλαυση. Καλώς ή κακώς υπάρχει και τέτοιος «τομέας» στην συνταγογράφηση, «φαγητά που συντείνουν στην σεξουαλική φόρτιση.» Για τους άνδρες πάντα το μαγείρεμα στο σπίτι ήταν η αισθητικοποίηση του ελύθερου χρόνου όπως έγραφε ο John Berger, ενώ για τις γυναίκες «σπιτική εργασία»
Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε στον ρόλου του κρέατος που είναι συνυφασμένος με την δόμηση του masculine στις κοινωνίες μας. Η παραγωγή και η διαχείρηση του κρέατος έπαιξαν ιστορικά καθοριστικό ρόλο στη θέσμιση της σχέσης masculine/feminine σε όλη την εξέλιξη της κοινωνίας.Η επιρροή του πάνω στην θέμιση του φύλου ήταν καθοριστική. «Οι πραγματικοί άνδρες δεν τρώνε Κίς» . Τρώνε κρέας, μπέικον, μπριζόλες και εντόσθια. Στο βιβλίο της «Η σεξουαλική ζωή του φαγητού» η Bunny Crumpacker ξετυλίγει την ιστορική σχέση του «φύλου» με το φαγητό προσδίδοντας την αίσθηση της σχέσης masculine/feminine στα συστατικά. Τα φαλλικά λαχανικά είναι αρσενικά. Τα ζουμερά φρούτα, θυληκά. Το κρέας εξ ορισμού αρσενικό και τα γλυκά σαφέστατα με θυληκό χαρακτήρα.
Διάβαζα πρόσφατα την σχεδιαστική προσέγγιση του Porsche Design Group σε μια κουζίνα ανδρικού σπιτιού όπου οι πάγκοι είναι πιό ψηλοί , με περισσότερες και σκληρότερες επιφάνειες κοπής (το κρέας βλέπετε), δεκάδες gadgets (masculine=τεχνολογία) και με υπερβολικά μεγάλους αποθηκευτικούς χώρους στην αναλογική σχέση των κομματιών της κουζίνας. Στην Αμερική πάλι, πέρυσι εμφανίστηκε μια διαφήμιση των Hummer όπου ο μοναδικός τρόπος για ένα νεαρό αμερικανό vegetarian να αναγωνιστεί ένα νεαρό άνδρα που τρώει κρέας είναι να αγοράσει ένα Hummer. Ποιός απο εμάς δεν έχει ακούσει τις ιστορίες σχετικά με την νεαρή γυναίκα που πρόκειται να πάει έξω για φαγητό και πρίν φύγει απο το σπίτι τρώει κάτι έτσι ώστε να μήν πεινάει πολύ και να μπορεί να παραγγείλει την σαλάτα χωρίς dressing και το ψητό στήθος κοτόπουλο, συνοδευόμενο πάντα με την φράση πρός τον σερβιτόρο ,«χωρίς τίποτα» . Για τον άνδρα όμως η διαδικασία αντιστρέφεται ειδικά σε σχέση με το κρέας που αντικειμενικά φαίνεται να είναι και το πεδίο σύγκρουσης και επανασύνθεσης της διαδικότητας masculine/feminine. Η σχέση της κουζίνας σαν χώρος και του κρέατος είναι καθαρά μιά σχέση αρσενική και οδηγεί αναπόφευκτα στην απόλυτη ελευθερία του εργένικου. Οταν στην εξίσωση του αρσενικού με το κρέας παρεμβάλεται η οικογένεια-γάμος-, τότε το κρέας γίνεται αντικείμενο σύγκρουσης γιατί θέματα όπως υγεία, τα παιδιά,και τα οικονομικά του σπιτιου θα πρέπει να συζητηθούν.
Οι γυναίκες μάχονται για να αποκτήσουν το δικαίωμα στην απόλαυση του φαγητού , οι άνδρες το έχουν αποκτήσει ιστορικά. Μια γυναίκα θα απολαύσει κάτι δίνοντας απόλαυση στους άλλους μέσω του φαγητού, η ίδια όμως απαγορεύεται να το απολαύσει γιατί αυτό μπορεί να έχει συγκεκριμένες επιπτώσεις στο σώμα της.
Τελικά η σχέση του feminine – masculine με το φαγητό είναι η σχέση του φύλου με την απόλαυση. Πώς αντιλαμβάνεται και μετατρέπει σε εμπειρία ο άνδρας την απόλαυση σε σχέση με την γυναίκα και σε ποιά τιμή.
Υ.Γ. Πρόσφατα στην Αυστραλία εμφανίστηκε ένα νέο κίνημα με το όνομα Vegansexuals του οποίου τα μέλη θεωρούν ότι το sex για κάποιον που δεν τρώει κρέας πρέπει να γίνεται αποκλειστικά με σώματα που δεν είναι νεκροταφεία ζώων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s